Myślenie czarno-białe (wszystko albo nic)

Myślenie czarno-białe (wszystko albo nic) to ocenianie sytuacji, innych ludzi lub własnych wyników w skrajnych, biegunowych kategoriach — pełny sukces albo całkowita porażka, bez żadnego środka. Przykład: opuszczenie jednego treningu na siłowni prowadzące do wniosku "równie dobrze mogę zrezygnować z karnetu". Koncepcja wywodzi się z poznawczego modelu zaburzeń emocjonalnych Aarona Becka z lat 60. — teoretycznej podstawy terapii poznawczo-behawioralnej — i bywa też nazywana myśleniem dychotomicznym.