Dialektyczna terapia behawioralna (DBT)

Dialektyczna terapia behawioralna (DBT) to forma terapii wywodząca się z terapii poznawczo-behawioralnej, stworzona w latach 70. przez psycholożkę Marshę Linehan, pierwotnie dla osób doświadczających bardzo intensywnych emocji. "Dialektyczna" oznacza równoważenie dwóch pozornie sprzecznych sił: akceptacji siebie takim, jakim się jest, przy jednoczesnym dążeniu do zmiany. Terapia opiera się na czterech modułach umiejętności: uważności, tolerowaniu dyskomfortu, regulacji emocji oraz skuteczności interpersonalnej, prowadzonych zwykle poprzez połączenie terapii indywidualnej i treningu umiejętności w grupie.

DBT ma najlepiej udokumentowaną skuteczność w zaburzeniu osobowości typu borderline, przewlekłej skłonności samobójczej i samookaleczeniach, stosuje się ją też m.in. w PTSD, zaburzeniach odżywiania czy uzależnieniach, gdzie kluczową rolę odgrywa trudność w regulacji emocji.