Dwie filiżanki

Na kartonie ktoś napisał markerem „kuchnia”. Zofia wiedziała, że to za mało. W środku były niedzielne poranki, dźwięk łyżeczki i głos mamy pytającej, czy herbata nie jest za mocna. Karton stał przy szafce od czterech miesięcy.

Inne rzeczy udało się poukładać. Dokumenty trafiły do segregatora, ubrania do kilku worków. Z filiżankami było inaczej. Jedna miała cienką rysę przy uchu. Zofia pamiętała dokładnie, kiedy powstała, ale nie potrafiła przypomnieć sobie ostatniej rozmowy z mamą bez zastanawiania się, czy mogła wtedy powiedzieć coś więcej.

Brat zadzwonił zapytać, czy przyjechać pomóc. „Jeszcze nie wiem” — odpowiedziała. Usłyszała: „Nie musimy nic wyrzucać”. Poczuła ulgę, choć dopiero po tych słowach zauważyła, jak bardzo obawiała się jego wizyty.

Przyjechał w niedzielę z drożdżówkami. Przez pół godziny rozmawiali o drodze i cieknącym kranie. Potem Zofia sama przysunęła karton. Rozwinęła papier otaczający pierwszą filiżankę. Brat parsknął śmiechem: „Pamiętasz, jak mama udawała, że ta rysa to wzór?”. Zofia też się roześmiała. Zaraz potem zaczęła płakać.

Brat usiadł obok. Nie przesuwał następnych rzeczy i nie pytał, czy już lepiej. Po chwili opowiedział, że wciąż ma w telefonie wiadomość głosową od mamy. Zofia była przekonana, że on poradził sobie ze wszystkim znacznie szybciej. Teraz dowiedziała się o czymś, czego po nim nie widziała.

Wyjęli dwie filiżanki. Resztę zostawili na później. Zofia zaparzyła herbatę, a brat postawił drożdżówki na papierze, bo nie mogli znaleźć talerzyków. Rozmawiali o mamie i o tym, co każde z nich chciałoby zachować. Nie uzgodnili terminu opróżnienia kartonu.

Wieczorem Zofia umyła filiżanki i postawiła je na półce, do której sięgała codziennie. Karton wrócił pod szafkę. Kiedy następnego ranka nalała sobie herbaty, zauważyła rysę przy uchu. Przez chwilę zrobiło jej się bardzo smutno. Potem przypomniała sobie wspólny śmiech przy stole. Oba wspomnienia zmieściły się w tym samym poranku.