Zaburzenie osobowości
Trwały, sztywny wzorzec myślenia, przeżywania i zachowania, znacząco odbiegający od oczekiwań kulturowych i utrudniający funkcjonowanie.
Zaburzenie osobowości to trwały wzorzec przeżywania siebie i otoczenia, myślenia i relacjonowania się z innymi, który wyraźnie odbiega od oczekiwań kultury danej osoby i utrudnia jej długofalowe funkcjonowanie. Kluczowa różnica między zaburzeniem a zwykłą cechą charakteru: nie chodzi o to, że dana cecha występuje silnie, lecz o to, że wzorzec jest wszechobecny (widoczny w wielu obszarach życia) i realnie szkodzi — sobie lub relacjom z innymi.
Klasyfikacja DSM grupuje dziesięć zaburzeń osobowości w trzy klastry o wspólnym rysie opisowym: klaster A ("dziwaczny/ekscentryczny" — nietypowe myślenie i zachowanie: paranoiczne, schizoidalne, schizotypowe), klaster B ("dramatyczny/labilny" — intensywne, niestabilne emocje i impulsywność: borderline, narcystyczne, antyspołeczne, histrioniczne) oraz klaster C ("lękowy" — przewlekły lęk i unikanie: unikające, zależne, anankastyczne). To podział opisowy, nie dowód odrębnych mechanizmów — różne zaburzenia osobowości często współwystępują ze sobą.