Unikające zaburzenie osobowości

Unikające zaburzenie osobowości wiąże się z przewlekłym poczuciem niższości, nadwrażliwością na krytykę i odrzucenie, a w konsekwencji unikaniem kontaktów społecznych i nowych aktywności. Kluczowa różnica względem zaburzenia schizoidalnego: osoby z unikającym zaburzeniem osobowości zwykle pragną bliskości z innymi, ale zbytnio boją się odrzucenia, by o nią zabiegać.

Warto też odróżnić je od zaburzenia lęku społecznego — tu główną osią problemu jest niska samoocena i poczucie własnej wartości, a nie sam lęk — choć oba zaburzenia często współwystępują, a wtedy nasilenie trudności bywa większe niż w przypadku każdego z osobna.