EMDR (odwrażliwianie za pomocą ruchu gałek ocznych)

EMDR (ang. Eye Movement Desensitization and Reprocessing) to ustrukturyzowana terapia traumy opracowana w 1989 roku przez psycholożkę Francine Shapiro. Podczas sesji klient krótko koncentruje się na trudnym wspomnieniu, jednocześnie poddawany stymulacji naprzemiennej — najczęściej prowadzonymi ruchami gałek ocznych, choć stosuje się też opukiwanie czy dźwięki naprzemienne. Zgodnie z teorią leżącą u podstaw metody, traumatyczne wspomnienia bywają zapisane w mózgu w sposób "nieprzetworzony", a stymulacja naprzemienna ma pomóc mózgowi je odpowiednio przetworzyć i zintegrować.

EMDR ma najsilniej potwierdzoną skuteczność w leczeniu PTSD, a jego zastosowanie w innych zaburzeniach lękowych, depresyjnych czy dysocjacyjnych jest coraz szersze, choć mniej ugruntowane dowodami.