Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości

Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości (dawniej: osobowość mnoga) polega na obecności co najmniej dwóch odrębnych stanów tożsamości ("alterów"), które w różnym czasie przejmują kontrolę nad zachowaniem, każdy z możliwie własnym sposobem zachowania, wspomnieniami czy sposobem prezentowania siebie. Centralną cechą diagnostyczną jest amnezja — wspomnienia często nie przenoszą się między tożsamościami, co powoduje luki w świadomości tego, co działo się, gdy kontrolę sprawowała inna tożsamość.

Zaburzenie to jest silnie powiązane z poważną, zwykle dziecięcą traumą lub przemocą — rozumiane jako mechanizm obronny i sposób psychicznej "ucieczki" od nieznośnej rzeczywistości. Objawy pojawiają się zwykle między 5. a 10. rokiem życia, choć rozpoznanie stawia się często dopiero w dorosłości.